Onderstaand verhaal is, ook op verzoek van de familie Markink, overgenomen van NU.nl

"Vergeten" Enschede-slachtoffer voor het leven getekend.
9 mei 2001


ENSCHEDE - Frans Markink (50) heeft 1 leven voor en 1 leven na de vuurwerkramp van 13 mei vorig jaar. Tijdens de fatale explosie van de opslagplaats werd een brok beton met een snelheid van 600 kilometer per uur weggeslingerd. Het projectiel spatte 400 meter verder op straat voor de benen van Markink uiteen.

De artsen constateerden eufemistisch 'blijvend' letsel aan beide voeten. Sindsdien is de Enschedeër niet alleen veroordeeld tot de rolstoel, maar ook overgeleverd aan de grillen van de hulpverleningsinstanties. "Keer op keer moet ik verantwoording afleggen en bonnetjes tonen. Ik voel me een vergeten slachtoffer."

Z'n lichaam is uitgemergeld, de ogen staan uitdrukkingsloos en blikken veelvuldig richting het deels geblindeerde raam. Hij draait z'n zoveelste shagje. "Eigenlijk ben ik de ramp helemaal zat en wil ik me er helemaal van af sluiten. anderzijds laat het me niet los en wil ik al het nieuws in me opzuigen."

Tegen beter weten in

Zijn 43-jarige vrouw Marie vult aan: "We wilden dit boek dichtslaan en ons volledig richten op de toekomst. Dat is tegen beter weten in. Je kunt het niet wegpoetsen. Bij harde straatgeluiden en onweer breekt het angstzweet uit. Ik slik nog steeds slaaptabletten, mijn man probeert het nu zonder."
Samen met een schoonzus waren Frans en Marie de dertiende mei per auto op weg naar een visite in Enschede-Noord. Kort na het begin van de brand stonden ze nog geamuseerd te kijken naar de vuurwerkpijlen die omhoog schoten. Bij de eerste harde explosie ontstond er grote paniek en verloor Frans zijn vrouw en zijn schoonzus uit het oog.

Onderbenen weggeslagen

"Toen volgde de tweede 'finale' explosie. Ik werd de straat uitgeblazen en een brok beton met staaldraad van 50 bij 50 centimeter sloeg mijn benen weg. Het bloed spoot eruit. In een van mijn voeten zat een gat waar ik zo m'n vinger in kon stoppen. Een passant heeft mij naar het ziekenhuis gebracht. Ik heb er zeventien dagen doorgebracht. Beide voeten zijn verbrijzeld en de artsen zeggen dat ik blijvend letsel heb en dat ik tot de rolstoel ben veroordeeld." Zijn vrouw en schoonzus vonden beschutting achter een want en kwamen met de schrik vrij.

Omdat Frans buiten het rampgebied woont kwam hij niet voor extra hulp in aanmerking. "Ik kon alleen terug naar onze bovenwoning als die werd voorzien van een trapliftje. De hulpinstanties zeiden dat ik deze traplift kon vergeten en dat ik naar een verpleeghuis moest. Als een wonder lag ik in het ziekenhuis naast een man die toevallig thuis op zolder nog een tweedehand trapliftje had staan. Die mocht ik gratig hebben. Met familie en kennissen hebben we samen het liftje gemonteerd. Tjonge wat was ik blij."

Tevergeefs aankloppen

Ook voor een rolstoel werd tevergeefs bij gemeente en hulpverleningsinstanties aangeklopt. "Uiteindelijk konden we via de thuiszorg voor 12,50 euro per week een rolstoel huren. Na enkele maande was de teller opgelopen tot bijna 200 euro. We konden het niet meer betalen. Via een kennis hebben we in een kringloopwinkel voor 25 euro een tweedehandsje gekocht."

Omdat het echtpaar Markink niet in het rampgebied woont viel het buiten alle regelingen. "We waren de hele dag bezig met bellen om door te dringen tot de hulpverleningsinstanties. De telefoonrekening liep op tot 200 euro per maand."

Financiële nood

De financiële nood liep zo hoop op dat er geld geleend werd van familie. "Frans heeft een bescheiden WAO-tje en daar konden we best van rondkomen. Door de ramp en extra kosten kwamen we in grote problemen. Pas na een half jaar kregen we van de sociale dienst 2000 euro bijzondere bijstand. Bovenop alle ellende is het vreselijk dat je niet de erkenning krijgt waar je recht op hebt."

Ze houden een wrange bijsmaak over aan de miljoenen die binnenstroomden via giro 777. "Er is zoveel geld overgemaakt naar het hupnummer, maar wij moeten de hand ophouden bij de sociale dienst. we ontvingen 21,50 euro per maand als tegemoetkoming in de kosten voor medicijnen en thuishulp."

Autootje verwoest

Bij de ramp is ook het gammele autootje van Frans verwoest. Hij kreeg een schadeloosstelling van 680 euro. Van dat geld is een Fiat Uno op de kop getikt, maar de reparatie kosten rijzen de pan uit. drie maanden geleden heeft Markink een invaliditeitskaart aangevraagd bij het loket Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG).

"We hebben nog niets gehoord. Voor alle duidelijkheid; we zijn absoluut niet inhalig, maar het is toch van de gekke dat wij in dubbel opzicht slachtoffer zijn." Frank deed jarenlang vrijwilligerswerk als beheerder van een pension voor ex- psychiatrisch patiënten. Bovendien trok hij op met een groep verstandelijk gehandicapten. "Ik moet er mee stoppen. Het is lichamelijk niet op te brengen." Ondanks het ontbreken van een perspectief blijven Frans en Marie geloven in het positieve: "Wij hebt in elk geval elkaar nog."


Tot zover het overgenomen artikel, het verhaal van de familie Markink, één jaar na de ramp. Op 1 januari 2003 kreeg ik een e-mail van Marie, waarin ze verslag doet van de huidige stand van zaken:

"Vergeten" Enschede-slachtoffer voor het leven getekend.
Deel twee, 
januari 2003.

Het gaat nog niet zo goed met Frans, hij staat nog onder behandeling van de Revalidatiearts en Orthopeed. 
En hij heeft inmiddels ook orthopedisch schoeisel gekregen. Hij is dus invalide en dat is blijvend.

En wij hebben inmiddels van een rotary club een goede tweedehands auto gekregen. dus wij zijn dank zij hun toch weer mobiel geworden ! Wij voelen ons nog steeds in de kou gezet. De ramp laat ons nog niet los, we zijn nog steeds (!) met een instantie in gesprek over de vergoedingen. .Nou wil ik hierbij opmerken dat wij er psychisch geen last van hebben, wij zijn wel mensen die weten dat het leven wat er ook gebeurt gewoon doorgaat. En natuurlijk balen wij wel eens dat ons leven zo veranderd is.

Frans kan nog geen honderd meter zonder kruk lopen en op langere afstanden zit hij in de rolstoel. Hij heeft zijn vrijwilligers werk moeten opgeven en zijn leven een andere invulling moeten geven en dat doet pijn omdat hij altijd zeer actief is geweest.

Dat was èèn van de redenen waarom wij het jammer vonden dat het artikel eraf was gehaald want het is best mogelijk dat er nog een vervolg komt. Dat hangt mede af van de onderhandelingen over vergoedingen.  Het geld wat wij gekregen hebben was eigelijk maar een fooi in onze ogen. Niet dat wij er van over moeten houden maar het was bedoeld om het leven wat makkelijker te maken. Wij hebben er dan wel wat van kunnen doen maar het meeste hebben we uitgegeven aan de mensen die ons geholpen hebben in financieel opzicht. Tot slot nogmaals bedankt voor het opnieuw plaatsen. En als U wilt houden wij U op de hoogte van de ontwikkelingen rondom onze situatie.

Met vriendelijke groet van Frans en Marie Markink.